يا ظرفى باشد كه در آن بول كنند داخل نمىشويم « 1 » . مؤلف : در اين باب در باره صفت ملائكه رواياتى بيرون از حد شمار وارد شده ، كه يا مربوط به معاد است ، و يا مربوط به معراج رسول خدا ( ص ) ، و يا در ابواب متفرقه ديگر ، و آنچه ما به عنوان نمونه در اين جا آورديم كافى است . و در عيون در باب روايات جامعى كه از حضرت رضا ( ع ) نقل شده ، به سند خود از آن جناب ( ع ) نقل كرده ، كه فرمود : رسول خدا ( ص ) فرمود : قرآن را با صوت خوش بخوانيد ، كه صوت خوش به زيبايى قرآن مىافزايد ، آن گاه اين جمله را قرائت كردند : * ( « يَزِيدُ فِي الْخَلْقِ ما يَشاءُ » ) * « 2 » . و در توحيد به سند خود از زراره ، از عبد اللَّه بن سليمان ، از امام صادق ( ع ) روايت كرده كه گفت : شنيدم آن جناب مىفرمود : قضا و قدر دو تا از مخلوقات خدايند ، و خدا هر چه بخواهد در خلق مىافزايد « 3 » . و در مجمع البيان در ذيل جمله « * ( يَزِيدُ فِي الْخَلْقِ ما يَشاءُ ) * » گفته : از ابو هريره از رسول خدا ( ص ) روايت شده كه فرمود : زيادى در خلقت ، روى زيبا و صوت خوب و شعر خوب است « 4 » . مؤلف : روايات سه گانه اخير از باب جرى و تطبيق كلى بر مصداق است . گفتارى در باره ملائكه در قرآن كريم مكرر كلمه ملائكه ذكر شده ولى نام هيچ يك از آنان را نبرده مگر جبرئيل و ميكائيل را و بقيه ملائكه را با ذكر اوصافشان ياد كرده ، مانند : ملك الموت و كرام الكاتبين و سفرة الكرام البرره و رقيب و عتيد و غير اينها . و از صفات و اعمال ملائكه كه در كلام خدا و در احاديث سابق ذكر شده‌اند ، يكى اين است كه ملائكه موجوداتى هستند شريف و مكرم ، كه واسطه هايى بين خداى تعالى و اين عالم محسوس هستند ، به طورى كه هيچ حادثه اى از حوادث و هيچ واقعه اى مهم و يا غير مهم

--> ( 1 ) خصال صدوق ، ص 138 ، ح 155 . ( 2 ) عيون اخبار الرضا ، ج 2 ، ص 69 ، ح 322 ، ط قم . ( 3 ) توحيد صدوق ، باب 60 ، القضا و القدر ، ص 364 ، ح 1 ، ط انتشارات اسلامى . ( 4 ) مجمع البيان ، ج 8 ، ص 400 .